Hooibergen, madeliefjes en majorettes

I can hear the wind a-blowing in my mind
Just the way it used to sound through the Georgia pines

I know that we can never live those times again
So I let my dreams take me back to where we have been

Februari 2020… het lijkt een beetje of de natuur op hol is geslagen, een superzachte winter en sinds een paar weken stormt het en regent het dat het een lieve lust is. Stel je voor dat het echt zo is: de klimaatcrisis en dat dit alleen nog maar eerste voortekenen zijn van wat ons nog meer te wachten staat. Soms overweeg ik om anders te gaan stemmen, dan zijn ook alle problemen uit de wereld – want milieuprobleem bestaat bij sommigen gewoon niet. Dat is bedacht door een of andere…

Over elite gesproken. Fietsen met de Coursss-mannen lijkt iets uit een lang vervolgen droom. Hoe zou het met ze zijn? Ik weet dat Peter een heel leuke nieuwe baan heeft en druk is met Carnaval vieren in Breda met zijn dweilorkest. En ik weet dat Hjalmar een groot vat bier klaar heeft staan dat hij binnenkort wil openslaan. Ze zullen wel met dit slechte weer weinig fietsen… ik heb gelukkig nog mijn e-bike, dus wat tegen de wind kachelen vind ik wel aardig. Je actieradius vervliegt sneller, maar het plezier blijft constant. Wel viel me op een van mijn tochten op: waar zijn de hooibergen uit mijn jeugd gebleven? Dat waren toch mooie zaken om te zien, niet alleen het hooien, maar ook eerst de palen zien die in het landschap stonden als wigwams. Dat draperen van het hooi rond de palen tot hooibergen was een kunstig stukje boerenvakmanschap. En dan heb ik het nog niet eens over de klaprozen en madeliefjes in de bermen. Het is toch een verandering dat ik nu logistieke blokkendozen zie en de contouren van de agro-business. 

Oeteldonkse optocht

Is dit nu vooruitgang of achteruitgang? Zo’n vraag kan natuurlijk alleen een romanticus stellen. Het werd voor mij duidelijk dat ik behoefte had om even de zinnen te verzetten: dus op zaterdag in outfit naar Oeteldonk. Slecht voor de benen, maar wel weer goed voor het hoofd en hart. Ik was er van 16.00 – 23.45 uur, genoeg om in mijn eentje 80 euro kwijt te zijn aan bier, een broodje gehaktbal met satésaus en een vers frietje. Wat een stad. Het miezerde wat buiten, maar dat stoorde mij en de hossende menigten in sommige straten nauwelijks. Ondanks de schemertoestand waarin ik me bevond, was in mijn gedachten carnaval vroeger meer voor allerlei generaties; in het Helmond van mijn jeugd, zag je opa’s, oma’s, volwassenen en hele tritsen van kinderen. Maar op zo’n zaterdagavond zijn het toch de twintigers en dertigers die het beeld verlustigen. En bijna allen in Oeteldonkse huisstijl: de blauwe kiel met stickers en de sjaals met het kenmerkende wit-rood-geel. Geen enkele majorette gezien, dacht ik opeens. Waar waren die gebleven, die dames in combinatie van showdans, exerceren, ballet en twirlen. Nu twirlte het enkel in mij hoofd…. you were the best thing in my life I can recall – You and me we had it all.

Mathieu Cordang

Vreemd dat alles vervliegt, wie kent nu nog de beste wielrenner van Nederland uit 1900. Was dat een Jan, Piet of Klaas. Kwam hij uit Groningen of West-Brabant en was zijn vrouw een madeliefje of majorette?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s