E-ncarnatie

Forever young
I want to be forever young
Do you really want to live forever?
Forever, and ever

Er zijn mensen die geloven in incarnatie; ik niet – alhoewel. Een paar weken geleden vroeg een vriend aan me om wat hulp bij zijn mogelijke keuze voor een e-bike. Hij weet dat ik een fietsliefhebber ben, dus – zo zal zijn gedachte geweest zijn – dan zal ik ook wel veel weten van e-bikes. Ik met hem naar de fietsvoordeelshop in Eindhoven. Die naam wekte onbewust weerzin bij mij op: het riep gedachten bij mij op van goedkope rommel en liefdeloze merken. Met van die prijszettingen waarvan je denkt: hoe kan dat nu? Te vergelijken met aanbiedingen zoals: onbeperkt Sushi eten voor 15 euro of een 10-daagse all-inclusive vakantie aan de Turkse kust, inclusief vliegreis, voor 235 euro.

Koga B10 Pace

Groot was mijn verbazing dat het gewoon een gedegen keten was met ondermeer de bekende Nederlandse fietsmerken, van Gazelle tot aan Koga. En daar stond hij dan, de blauwe Koga B10 Pace, waar mijn vriend zijn ogen had op laten vallen. Ook mijn oog raakte onder de bekoring: het gladde frame in het opvallende Koga-blauw, riemaandrijving, automatische versnelling in de naaf, nieuwprijs 3.999, maar omdat het een 2019 model was ging er direct 900 euro van af. Mijn vriend bleef het een heel bedrag vinden, had ook wel wat moeite met die expressieve uitstraling van de fiets – alsof je een groot(s) statement maakt naar alle SUV-rijders en diesel-walmers in het land. Ik zei hem spontaan: ‘denk jij nog maar lekker na, maar mijn beslissing is al gevallen, ik koop hem – mooi op de zaak, ook nog een keer het BTW-voordeel en de afschrijving’. Werd ik toch nog de prijsjeskoper.

Op een van mijn eerste tochten, zo’n 80 kilometer door het Brabantse land, was ik snel klaar met mijn conclusie: wat een heerlijk ding zeg. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar je krijgt met die brede banden, de brede spatborden, het zwaardere gewicht en de hogere zit een soort SUV-gevoel. Trapondersteuning tot 26,5… van stilstand schiet je als een Tesla weg, over een bospad scheur je als een Landrover door het groen. En het is niet dat je niets doet, er zijn hele stukken met wind mee dat je zonder trapondersteuning fietst, maar tegen de wind in verschijnt er een grote glimlach op je gezicht. Ik kreeg visoenen van toen ik 18 was, mijn eerste Koga, datzelfde gevoel van jeugdig enthousiasme, dat gevoel van één-worden met je fiets en de wereld om je heen die zich nog ongerept voor je opent. Tijd en Mathieu leken samen te vloeien tot één incarnatie. Het waren de woorden ‘Mooie fiets man’ van een passerende wielrenner die me weer terugzetten in de realiteit. Hier ben ik, lekker relaxed fietsend op mijn e-bike, daar gaat de racefietser, krom getrokken liggend in zijn racestuur… Adel en werkvolk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s