Bij de beesten af… en 5.2

Om het maar eens direct te zeggen: die Coursss-mannen zijn natuurlijk gewoon beesten. Natuurlijk kan ik het hebben over hun rijden, dat meer tempowisselingen heeft dan Max Verstappen realiseert in een Formule 1 race. Één blik op hun tronies is voldoende om te weten: het beest is de mens. Of het nu in de lengte of in de breedte is, ze ogen buitenproportioneel. Ze eten, drinken, fietsen als een beestenbende. Ze lachen niet, ze bulderen. Ze drinken niet, ze slempen. Ze fietsen niet, ze beuken. En natuurlijk eten ze niet, ze… nou ja, vult u zelf maar aan.

Toch is er iets wat ik niet snap. Ze hebben zonder uitzondering van die lieve vrouwen, met bloedjes van kinderen.

Ik had het genoegen op de nieuwjaarsbijeenkomst van de Boemels een gesprekje te hebben met Mirte, de vrouw van Hjalmar. Die staat haar mannetje wel, met een hart van goud en een geest van liefde. Terwijl ik geboeid naar haar warme woorden luisterde, zag ik op de achtergrond Coursss-Hjalmar me dreigend aankijken. Voor mij doemde het beeld van Odin op, met naast hem zijn twee wolven, zijn achtbenige paard Sleipnir en zijn speer. Odin wordt ook wel Thrott – wat Kracht betekent – genoemd of Ygg, wat staat voor de Verschrikkelijke. Oeps… Hjalmar de Verschrikkelijke, is er een betere naam denkbaar voor hem? Zou hij mij gaan voeren, zoals de legende vertelt, aan zijn wolven Geri en Freki?

Daar sta ik dan aan het begin van het nieuwe fietsseizoen 2020. En dan is Hjalmar de Verschrikkelijke nog maar een van mijn problemen, er zijn er nog drie die nog vele malen verschrikkelijker zijn. Tom poes, verzin een list dacht ik. 

Mathieu van der Poel

En opeens herinnerde ik me een recent interview met Mathieu van der Poel – mogen we hem de ware oppergod van het fietsen noemen­ – waarin hij zijn vetpercentage openbaarde: 5.2. De Belgische commentator schrok ervan, 4.7 is eigenlijk de absolute ondergrens, dus Van der Poel stond wel heel strak. Ooit telde ik 68 wedstrijd kilo’s, nu zijn dat er 78. Gosh, dacht ik, dat zijn maar 10 kilo’s, twee zakjes aardappelen van 5 kilo. Dan kom ik ook op 5.2 terecht en dan heb ik, naast mijn naam, nog meer gemeen met Mathieu. 

De verlossing leek nabij. In mijn droom werd het een en al rozengeur. Mooie dames strooiden rozenblaadjes over me heen, vielen in katzwijn door mijn souplesse en sensualiteit, zagen me de bergjes op dansen met mijn 68 kilo. Van de Verschrikkelijke Hjalmar was nog maar weinig over. Tja een dikke 88 kilo maakt wel een imposante verschijning, maar 20 kilootjes verschil liegen ook niet. En ook Roel, Peter en Oliebollen-Michel laten de wijzers van de weegschaal uit het lood slaan. Fantastisch!

Mathieu de Verschrikkelijke – dat lijkt me wel wat. Wat zei een Israëlische historicus ook al weer: mannen houden van oorlog, vrouwen van strijders. Heren Coursss-mannen: het jachtseizoen is geopend. 5.2 komt eraan.  

VLINDERS
IN DE BUIK

HET BEEST
IN DE MENS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s