De verlossing van de Boemel party…

We’re havin’ a party
Dancin’ to the music
Played by the DJ
On the radio
The Cokes are in the icebox
Popcorn’s on the table

Net zoals de Coursss-mannen ben ik ook lid van wielervereniging Salt-Boemel. Gisteren was er voor de leden de jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst georganiseerd. Daar had ik natuurlijk geen zin in. In korte tijd had ik 1001 redenen om niet te gaan. 

  • Ik had geen zin
  • Op TV was er een aardige film
  • De ruimte in het café is akoestisch een ramp en je staat de hele avond
  • Mijn rug speelde op
  • Ik houd niet zo van groepen
  • De gesprekken gaan grotendeels over wielrennen
  • De ruimte in het café is akoestisch een ramp en je staat de hele avond
  • Je komt er altijd dezelfde mannen en een enkele vrouw tegen
  • Soms is cocoonen in je eigen huis gewoon lekker
  • Ik was net begonnen aan een nieuwe roman ‘Alles is verlicht’
  • De Coursss-mannen zouden er ook zijn

Ik ging toch. Waarom? Omdat ik het gewoon een leuke vereniging vind – met mannen die met mij een wielren-passie delen. En heel ouderwets: ik voel het ook als een verantwoordelijkheid. Zo’n club leeft van actieve leden en een actief bestuur. Er komt bij het organiseren van zo’n avondje en clubje altijd meer kijken dan je denkt. Ik vind het niet meer dan logisch, vanuit een gevoel van erkentelijkheid – om niet te zeggen DANKBAARHEID – aan het organiserende bestuur om er te zijn. Of je nu een verjaardagsfeest een jubileum of wat dan ook organiseert, je bent altijd blij als er een mooie opkomst is.

De grootste ontdekking was echter dat het gewoon ontzettend leuk was. In het begin van de avond sprak ik met enkele leden vooral over het fietsen. Met sommigen ging ik na afloop nog een afzakkertje nemen in De Republiek. Gezeten op mooie krukjes, in een rustig-mooie ambiance ontsponnen er zich – gesprekken waarbij ik dacht – nooit gedacht dat hij of hij zo’n mooie kijk op het leven heeft. Bijna ontroerend in hun eerlijkheid en eenvoud. Zonder het te beseffen is ook hier het vrienden-Coursss-hart aanwezig. En de vragen die op me afkomen: of ik katholiek ben? Of ik heteroseksueel of homoseksueel ben… En als overtreffende trap doorzag ‘iemand’ de diepere ziel van mijn blogs erg goed. Ja, ik geeft het hier ook publiekelijk toe: de ondertoon gaat over Verlangen, Eenzaamheid, Alleen-zijn en Verlossing. Ik probeer het altijd een beetje te versluieren in de blogs, maar zo zie je maar weer: de buitenstaander heeft altijd een helderder beeld van je dan jezelf hebt. 

Toen ik samen met Coursss-Peter, die op vleugels gedragen het weekend inging met zijn nieuwe geliefde, naar huis liep, kwam er een groot Verlangen in me op: wat zou het mooi zijn als er volgend jaar van de 129 leden exact honderd leden aanwezig zouden zijn. Het hele stadscafé vol met verhalen over… Liefde wellicht?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s