Licht maakt het licht…

De donkere dagen voor Kerst – het is een veelgebruikte uitdrukking. En dezer dagen wordt die weer waargemaakt. Donkere wolken, buienachtig en harde windstoten… geen fietsweer. Zelfs onze onverschrokken Coursss-mannen melden vandaag, zaterdag 14 december, dat ze morgen verstek laten gaan vanwege het ongure weer.

Vind ik niet erg. December is altijd al een maand voor me geweest even minder met fietsen bezig te zijn – om precies te zijn: buiten fietsen. Zo’n spinning uurtje op de zaterdagochtend sla ik niet graag over. Boem – boem – boem galmt de muziek, bom – bom  – bom slaat het hart. Binnen enkele minuten is het lichaam op temperatuur; mijn aandacht wordt altijd getrokken door de zweetdruppeltjes die een voor een hun weg naar de zwaartekracht zoeken. Daarna volgt er nog een circuit-uurtje met allerlei gewichts-buikspier-beenspier oefeningen, de sauna is dan de kers op de taart. Mijn zaterdagmiddag is dan gevuld met op de bank liggen en een begin te maken met het doorworstelen van mijn vier krantenabonnementen. De start wordt altijd geopend door de NRC, alleen al het lezen van mijn favoriete columnisten is een feest. Tommy Wieringa op pagina 2, genieten van zijn taalvirtuositeit en betekenisvolle columns. 

Wat een ergernis een tijd geleden dat mijn vertrouwde NRC dagen achtereen niet meer verscheen. En maar bellen en mailen met hun administratie… er gebeurde niets. Besloot gewoon eens een ouderwetse brief te schrijven en het wonder gebeurde, ik werd gebeld – met alle gebruikelijke excuses direct vanaf een klanten-script – en mij werd verzekerd dat ‘hij’ er vanaf de volgende dag weer zou zijn. Maar helaas, weer niet. Het stond voor mij vast: die NRC ging ik na zovele jaren opzeggen. De volgende dag was ik bij de Bruna en vertelde dat NRC-gedoe aan een van hun medewerksters. Die me onmiddellijk wist te vertellen: ‘Dat komt omdat de bezorger een dodelijk ongeluk heeft gehad met zijn brommer; hij heeft een vrouw met zes kinderen nagelaten…’ Dat kwam wel even binnen bij me, dat veranderde mijn lees-ongemak direct in een gepast stikzwijgen. Wat erg voor dat gezin.

Vandaag kwam ik weer na het sporten thuis, wilde net naar de biologische supermarkt toen er gebeld werd. Aan de voordeur stond een dame met de NRC en een bezorgkaartje. Ha, dacht ik… de nieuwe bezorgster. Ze vroeg me: ‘loopt het goed met de bezorging?’ ‘Ja’, antwoordde ik, ‘alleen een tijdje geleden een periode niet, maar toen heb ik bij de Bruna gehoord dat de bezorger dodelijk was verongelukt’. ‘Ja’, antwoordde de dame, ‘dat was mijn man. Ik heb de bezorging nu van hem overgenomen. De krant komt nu wel vroeger omdat ik door de week op tijd moet zijn om mijn kinderen op te halen van school…’. Terwijl ze dat vertelde, kwamen twee jongens dichterbij fietsen en stopten achter haar. ‘Dat zijn twee van mijn kinderen, zei ze, ‘ze fietsen vandaag mee’. De jongste was zo’n 6 jaar schatte ik en had zo’n prachtig open jongensgezicht… dat vol met nieuwsgierigheid de wereld inkeek. Zijn moeder en ik kwamen nog even in gesprek, wat het ongeval voor leegte in haar leven had gebracht, de financiële onzekerheid en het verdriet bij de kinderen. En dan kwam ook de kerst er nog aan… 

Het zette me aan tot denken… hoe goed mijn leven eigenlijk nu verloopt. Het is allesmaal zo teer, in een flits kan alles veranderd zijn. Ik ben niet religieus, maar mijn oog viel vandaag op de tekst: Uit de duisternis zal licht schijnen (2 Korintiërs 4:6). Hoop dat zo’n lichtje snel voor haar gaat schijnen… en haar leven gaat verlichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s