Stef: liefde en geluk

Voormalig profwielrenner Stef Clement (36) is er na het beëindigen van zijn carrière heel helder over: ‘Fietsen maakt je niet gelukkig. Geluk moet je zoeken in andere dingen.’ Goed om te weten, denk ik en vraag me af: zou in muziek dan wel het geluk te vinden zijn? Woensdag 20 november bezocht ik een optreden van Stef Bos in de Zaltbommelse Poorterij – tjonge, tjonge wat was dat goed. Ik zou mijn verdere leven kunnen besteden aan het doordenken en doorvoelen van al zijn teksten en magische zinnen. Wat te denken van: Hoe minder je praat Hoe meer je kan zeggen Hoe minder je uitlegt Hoe beter het is Hoe langer je kijkt Hoe groter het inzicht Hoe meer je vergeet Hoe minder je mist. 

In een van zijn liedjes typeert hij verder het leven als een reis tussen de Liefde en de Leegte… Dat is mooi die dualiteit; ervaar je als fietser ook wel. Aan de ene kant dat heerlijke gevoel van oppermacht, dat alles klopt, je hart, het weer, de benen, de macht en de overgave aan het hier en nu. Aan de andere kant dat lege gevoel van de vervagende horizon, de afgesneden benen, elke vezel in je lichaam dat schreeuwt: stop-stop-stop, en alle gedachten in je die zijn verworden tot een brei van innerlijk wanhoop.

De muziek die je vervoert… ik was 16 toen ik op tv een zanger zag optreden, zag er uit als een troubadour, met van die heerlijke lange jaren zeventig boorden aan zijn overhemd, de nasale zang, de krachtige intro van het lied: ‘This is the story of….’ En dan zweefde rond hem een mysterieuze dame met viool, die er in haar lange witte jurk uitzag als de Egyptische Isis. Dat zijn LP ‘Desire’ heette maakte het voor mij af. Wat een mooi woord ‘verlangen’, is dat niet het verbindende gevoel tussen Liefde en de Leegte?

Morgenrot. Ich bau Dir ein Bett aus Rosen, die Wände aus Glanzpapier, das Zimmer hat einen goldenen Boden, und der Regenbogen endet genau hier. Alle Fenster gehen nach Süden mit Blick auf’s glitzernde Meer, Ich glätte täglich die Wogen tauche versunkenen Träumen hinterher, tausche Sehnsucht gegen Perlmutt werde lachen und weinen um Dich, hab immer’n Trumpf im Ärmel, der sticht, Ich werde Dir die Liebe versprechen wenn Dir das Wasser bis zum Halse steht… Schiermonnikoog 2000, wat een nummer van Herbert Grönemeyer, met jou in mijn armen, de regenboog in de verte, de opzwepende november wolken, mijn schoenen die door het zand en het water ploeteren, mooie afdrukken achterlatend die achteromkijkend langzaam vervagen door de opkomende vloedlijn… Jouw zilte kussen, hier is Liefde het enige thema, de Leegte lijkt definitief opgegaan in het waddenlandschap. Het is leuk om 42 te zijn, op de piek van mijn leven – sportief, creatief en kort daarop ondernemend en nog wat later de Ultieme Leegte.  

Alles is nu donker. Vaag zie ik schimmen naast en voor me. Het is duister, warm en alleen recht voor me komt licht door een deur, waar zo nu en dan vage figuren een gang doorkruizen. Dan wordt de stilte doorbroken door een lied dat langzaam op stoom komt: Island. I don’t want to blame, I just want to leave this horrid place the way I came, But here we are again.I don’t want to wait, For another wave to come and rule another day, I don’t want to stay, I just want to wash away this vile and awful taste, But here we are again… En de Spinning trainer galmt met zijn luide stem boven de muziek uit: IN ZIJN DRIE, ZET HEM ZWAARDER-ZWAARDER-ZWAARDER EN GA MEE MET HET TEMPO… En daar ga je, één met de heerlijke muziek, ik hoor later dat het Kensington is, de tekst doet me minder (ga in de leer Jongens bij Stef Bos en Bob Dylan), maar het opzwepende refrein is ideaal om je het gevoel te geven dat je gestaald een berg op aan het fietsen bent. In mijn gedachten maak ik gehakt van de COURSSS-mannen, te lang en te vaak hebben ze me getart, mijn wraak is echter zoet…

Hoezo Stef Clement maakt fietsen niet gelukkig? Ik begrijp wat je bedoelt, de monomanie van de prof-renner, je eigen ontwaken uit een bepaalde prestatie-gerichte levensfase… Plotseling begrijp je dat er meer is: dat je Liefde en Leegte moet verbinden. Dat Geluk een illusie is als je die ziet als een permanente toestand, het zijn eerder in je leven een handvol ultieme geluksmomenten – iemand uit België waarvoor ik ooit werkte noemde dat Glansmomenten.  Wow, het is me gelukt in deze blog drie Glansmomenten te beschrijven – maar als ik heel eerlijk ben, is dat er maar één geweest: jij. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s