Hjalmar, Roel, Peter, Michel – WE ARE GONNA BLOW YOUR FACE OUT!

Coursss vind ik een prachtig initiatief. Vriendschap en wielrennen, wat een mooie combinatie. Het allerleukste is wel dat ik op de fiets de dagen van de vrienden en via What’s App hun verhalen mag volgen. Het is voor mij een wondere wereld die deze fietsvrienden voor me openen. Ik bedoel: dagelijks staan ze met elkaar via de App in contact. ‘Contact’ is nog zacht uitgedrukt, het is soms een stortvloed aan berichtjes. Veel gein, humor en zo nu en dan serieuze zaken. Omdat ik zelf meer als een wat onthechte ‘eenling’ door het leven ga, triggert me deze close vriendschap wel.

Op bepaalde momenten denk ik weleens: stel op dat cruciale punt was mijn leven anders verlopen. Reed ik nu een Audi station, woonde ik in een Vinnex-wijk of beter nog in de Utrechtse binnenstad, met mijn bekoorlijke Julia, mijn drie kinderen, mijn regelmatige etentjes in de zonnige achtertuin, genietend van weer een flesje rode wijn en de vers gekochte oesters op de biologische markt, met mijn leuke en vaste, goedbetaalde baan bij dat gerenommeerde adviesbureau… 

Wat is nu eigenlijk het geheim van onze vier wielervrienden? Ik besloot me te verdiepen in hun levens en wezens. Wie kon me daarbij beter helpen dan Sigmund Freud en de psychoanalyse? Mensen schijnen behoefte te hebben aan een zogeheten ‘transitionele ruimte’: een terrein waar we een gevoel van controle ervaren, waardoor we het – paradoxaal genoeg – aandurven de controle te laten varen. Spanning en veiligheid, ondergaan en doen alsof… sporten is dan de speelruimte van onze vier vrienden. Het zijn die louterende fiets-bezigheden waarin zij zichzelf durven te ‘verliezen’, waar ze in ‘opgaan’. Tijdens dergelijke speelervaringen voelen we ons, aldus de psychoanalyse, ‘het meest levend’. Dit ‘spel’ zou niet alleen een verrijking, maar een voorwaarde zijn voor een bevredigend leven. Heel fundamenteel, zo leert Freud, zou dit spelplezier – de wens zich te verliezen – te maken hebben met ‘doodsdrift’…

Poeh, doodsdrift??? Nu maakte Freud het me echt te ingewikkeld. Ik was wel dichterbij hun wezen gekomen, maar helemaal snappen deed ik hen nog steeds niet. Hoe kon ik nu voor buitenstaanders het beste hun vriendschap, hun wilde manier van wielrennen omschrijven? Ik dacht, ik dacht… maar ik kreeg geen vat op Hjalmar, Roel, Peter en Michel…. 

Ik liet het maar los, een bevredigend antwoord zou er nooit komen. De dagen verstreken. Op zaterdag 24 augustus 2019 was het weer een hete 30 graden dag. Lekker binnen zitten, met de ramen verduisterd was het devies. Ik had zin in wat energieke muziek, scrolde door mijn Ipad en de duizenden nummers… ik kwam uit bij een live album dat ik al sinds mijn studententijd niet meer had gedraaid. En opeens schalde daar uit de luidsprekers de keiharde intro van zanger Peter Wolf van de J. Geils band. Toen viel het kwartje. Toen had ik onze vier musketiers op de fiets door. Toen begreep ik waarom ze soms hard, soms zacht, soms demarrerend, soms lanterfantend, maar altijd met volle energie en met de monden in brede glimlachen de anderen het leven zuur maken, tarten, uitdagen… dit is gewoon pure f****cking Rock & Roll. Dit komt uit het diepst van hun hart: WE ARE GONNA BLOW YOUR FACE OUT!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s