Verlossing.

‘De tijd gaat voorbij, de liefde vervaagt’. Zo vat de Watson-supercomputer van IBM de verzamelde songteksten van Bob Dylan samen in zijn analyse van al zijn songs. Dat is Watson taal. Gewone mensen zeggen gewoon: waar doe ik het allemaal voor?

Waar doen die wielrenners het allemaal voor? Ik herinner me zelf, lang geleden, met mijn Bossche fietsclub het rijden van de Marmotte. We reden wel het parcours, maar op een andere dag. Bij de start regende het al licht. Op de Galibier viel licht sneeuw, de laatste steile kilometers hadden alles van de hel, behalve de warmte. Verheugend was wel dat onze begeleiders op de top klaar stonden met dekens en een kopje warme thee… dat verwarmde het hart, maar niet het lichaam en vooral niet de handen. Tijdens het begin van de afdaling kroop de kou zo diep in je vingers dat je die enkel nog in een vaste stand aan de remmen kon houden. Pas in het vlakke deel op weg naar de Alp d’Huez kwam daar weer wat leven in. De lange afdaling had nog een effect: verstandverbijstering. Door de hoge snelheid en lange afdaling leek het alsof er weer veel power in de benen zat. Die droom spatte uiteen op de eerste meters van de Alp. Een ding hield me nog draaiend naar het einde: de woorden ‘dit doe ik nooit meer’ die ik als een mantra door mijn lege hoofd liet gaan. Als ik nu naar de finishfoto kijk van die dag, denk ik: zou dat verlossing zijn?

De Tour de France 2019 was genieten dit jaar. Volop spektakel, mooie routes en strijd om het geel. Maar tekens weer bij het urenlang aanschouwen van sommige lijdenswegen, komt weer die vraag op: waarom doen ze dit?

Zou het geld zijn? Je komt veel mensen tegen die zeggen: geld is niet belangrijk voor me. Ja, ja… net zoals voor onze voorouders vuur op momenten van levensbelang was, is geld onze basis voor alles: veiligheid, zekerheid, verlangen, ambitie, dromen, haat, afgunst… Zeg er valt bij de meet een prijs te verdienen van 10.000 euro. Ik zou er wel een trapje extra voor doen. Maar stel ik heb al 5 miljoen euro op de bank staan. Trap ik me dan helemaal vierkant voor dat bedrag??? 

Zou het vereeuwigen zijn? Mensen hebben geen idee, maar ze doen veel om zich nog na hun dood te laten voortbestaan. Kinderen, standbeelden, boeken, selfies, ranglijsten… alles wordt nagestreefd om toch maar niet vergeten te worden. We kennen in sport de nummer 1, maar die erna zijn vaak onbekende helden. Ja, het is een sterke drijfveer die de wielrenners aanjaagt: op jacht naar het eeuwige record. Zelfs Strava doet een duit in het zakje. De recreant kan zich nu ook op ‘segmenten’ vereeuwigen. Maar veel is illusie? Noem eens de meest verkochte 19e-eeuwse Nederlandse schrijver op? Welke renner had voor 1940 de meeste keren de Tour de France gewonnen? 

Ik besloot het maar op te geven, mijn zoektocht naar wat die wielrenners dreef in hun leiden en lijden. Lekker lui weer naar de Tour kijken…de achtste etappe naar Saint-Étienne door het Centraal Massief. Een soort Luik-Bastenaken-Luik met zo’n 4.000 hoogtemeters. 17 gelletjes later zien we Thomas de Gendt na een machtige solo van zo’n 200 kilometer de finish passeren. Ingetogen blij brengt hij zijn fietst tot stilstand, teamleden omringen hem, aan de winnaar kleeft altijd de magie van onoverwinnelijkheid, maar dan plotseling wordt hij ook weer mens, man, vader… met de omhelzing van zijn vrouw. En het innige kusje op de mond. Dat kusje… zou dat nu het geheim zijn van de mannelijke bewijsdrang. ‘Schatje, kijk eens hoe goed ik ben’. ‘Schatje, ben je trots op me?’. ‘Schatje, ik doe alles voor jou’. Alles voor verlossing in het leven – een kusje. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s