Depressies – have fun – feel good.

We’ve fucked up… Wat leven we toch in een wonderlijke wereld. Volgens sommige deskundigen wordt depressie in de toekomst ziekte nummer 1 in het Westen. Zijn er ook verklaringen voor? Twee in ieder geval: het klimaat en de marketing. ‘We’ve fucked up’ was het commentaar van een klimaatwetenschapper. Dat we Moeder aarde aan het verkrachten zijn, bezorgt mensen die daar gevoelig voor zijn een donker levensgevoel. En dan is er ook nog alle schone schijn in marketing en social media… het perfecte leven als continue boodschap dat er iets mis is met jouw leven.

Persoonlijk ben ik een liefhebber van het merk Trek. Ik vind het knap hoe die Amerikanen – met zo’n 30 jaar geleden nul fietstraditie – zo’n innovatief merk hebben opgebouwd. Toentertijd een witte raaf in de behoudende wielerbranche. Alles bij Trek is doordacht, het is wat we merktechnisch een ‘totaalconcept’ noemen. En de copywriters zijn niet mis. Lees alleen maar het voorwoord in hun 2019 brochure: ride bikes – have fun – feel good: Herinner jij je nog de eerste keer dat je op een ‘echte’ racefiets reed? Het maakt niet uit met welk model of welk merk je toen op pad ging – belangrijk is dat je meteen verliefd werd op die verbazingwekkende efficiëntie, pittige handling en pure snelheid die alleen een racefiets kan bieden.

Dat is reclame, nu de werkelijkheid. In 1977 haalde ik mijn Atheneum A en mijn vader gaf me als beloning de keuze: wil je een rijbewijs of een fiets? Ik koos voor het laatste en bij de fietsenzaak viel mijn oog op een Koga Miyata Pro, de duurste. Ik had geen enkel verstand van fietsen maar dat ‘Pro’ was voor mij alles zeggend. Kon er iets beters zijn? Bovendien had de fiets een gouden pion van 5 kransjes en als overtreffende trap ook nog een goud-achtige ketting… Het bling-bling had de onverdorven jongeling al direct te pakken. Toen ik ging studeren in Nijmegen bracht mijn vader de fiets naar mijn studentenkot. Ik had nog niet zoveel gereden, maar had al wel mijn ouders verteld: in een van de weekenden zou ik helemaal van Nijmegen naar Helmond fietsen, zo’n 60 km. Ik hoor mijn moeder nog bezorgd vragen: ‘zou je dat wel doen, dat is wel heel ver’. Je leert al direct een harde les: altijd naar je moeder luisteren. Op zo’n 45 kilometer – tussen De Rips en Bakel – kwam er een geweldige inzinking, de gouden ketting blonk nog steeds prachtig, alleen ging hij nog nauwelijks vooruit. En wat deden mijn voeten pijn, in die smalle fietsschoentjes en met die strakke toeclips die in je wreef sneden als een slagersmes door de biefstuk. Ik was helemaal ‘daaps’, en toen begon het ook nog te regenen en kort na elkaar kreeg ik twee lekke tubes… en daar stond ik te klunzen met velglijm aan mijn handen en fietsbroek… die tubes die, zo bleek later, al lek gingen als alleen al een regenbui werd aangekondigd. Bij de fietsenwinkel hadden ze gezegd: die kun je zelf maken. De bedriegers, dat was echt specialistenwerk met naald en draad.

En toch heb ik weleens heimwee naar deze jonge fietsjaren van me… naar dromen die echt leken, alsof er achter ‘Pro’ nog geen marketing school. Alsof de wereld nog niet draaide om een wereld van consumenten. Toen vriendschap nog gewoon vriendschap was. ‘We’ve fucked up… maar de verleiding van al die mooie fietsen en fietsspulletjes; hoe ben je daar tegen bestand? In het wielerblad Grinta van deze week testen ze 24 (!) fietsbrillen… Het ultieme consumentenparadijs. We’ve fucked up…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s