Vanillevla en kosmische energie.

Fietsen geeft meer dan alleen maar sportiviteit en een gevoel van vrijheid. Bij anderen is het de viering van vriendschap en bij mij op momenten het verkrijgen van levensinzichten. Dit jaar ben ik 60 geworden, en heel bijzonder je gaat steeds meer leven in en met verhalen van vroeger. Soms confronterend – verloren liefdes, ouder worden – soms louterend. Zo’n 30 jaar geleden ontmoette ik op een van mijn fietstochten een onbekende fietser: Jacques. We kwamen wat aan de praat en het bleek dat hij diep in de astrologie zat. Ofschoon ik een heleboel niet begreep van wat hij zei, trokken zijn woorden wel mijn belangstelling. Eén zin van Jacques heb ik altijd onthouden – ‘Mathieu, alles in het leven is onzeker, de enige zekerheid ligt in jezelf’. Ik ben altijd in het hoofd een ‘denkertje’ geweest, probeerde het leven te doorgronden met een alles verklarend inzicht. Dat heb ik later in mijn leven opgegeven, maar die Jacques- zin, was dat niet het alles verklarende inzicht?

Jacques en ik begonnen steeds meer te fietsen, we maakten lekkere tochten. Ik was jonger, nam dus altijd meer het kopwerk over. Flyeren over de dijken was geweldig, zeker omdat we toen beiden wat op afstand van de normale werkmaatschappij stonden. Hoe bijzonder altijd, als we om 7 of 8 in de ochtend over een viaduct van de A2 fietsten en de files aanschouwden. Wat een sukkels dacht ik vaak… Op een dag maakten we het plan om vanuit ’s-Hertogenbosch iemand te bezoeken in Zeeland en weer terug te fietsen, 320 kilometer in totaal. Dat het op die dag zo’n 36 graden zou worden gaf net dat extra tikje aan de uitdaging. We vertrokken vroeg en dat ging heel lekker. Ik was wel in de fietskracht van mijn leven en ik reed in één streep naar de camping, zo’n 170 kilometer op de teller. Aan het einde kwam de hitte al en op de camping aangekomen verloor ik even alle discipline: bestelde een grote friet en dronk achter elkaar een heel pak vanillevla leeg en daarna nog een grote fles cola. Zo dacht ik, ben klaar voor de terugtocht. Jacques dronk slechts heel weinig, zoals hij ook onderweg nauwelijks had gedronken. Op mijn vraag of hij geen dorst had, antwoordde hij: ‘ik ben bezig met een experiment, probeer meer op kosmische energie te fietsen…’. Tja, dacht ik…

Op de terugweg was er die eindeloze weg die Zeeland verbindt met Noord-Brabant, het was een bakoven. Heel langzaam begon bij mij mijn maag te draaien en werden de benen slapper en slapper. Om een lang verhaal kort te maken, Jacques nam het kopwerk over en heeft me de laatste 100 kilometer naar huis gesleurd. Mijn hoofd zakte per meter dieper en dieper tussen mijn schouders… zag niets anders meer dan een achterwiel – en zo nu en dan zijn hand die naar zijn enige 500 ml bidon greep voor een klein slokje water. In mijn hoofd speelde zich een verwarrend spel af: kosmische energie? Dat kan toch niet… maar stel dat het wel kan… Thuis aangekomen was het een lange tijd voor apegapen op de bank liggen om daarna nog langer in bad te gaan liggen. Een gelouterd weekdier. Ik realiseerde me… dat pak vanillevla, dat was op dat moment heel lekker maar ook wel oliedom. Had ik maar beter geluisterd naar een waar inzicht van een Griekse filosoof uit de Oudheid: discipline is de poort tot het ware geluk

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s